تفاوت‌های ساختاری، ظاهری و خواص مکانیکی میلگرد آ۲ و آ۳

تشخیص میلگرد آ۲ از آ۳ در وهله اول از روی طرح آج روی بدنه صورت می‌پذیرد. در میلگردهای رده آ۲ آج‌ها به صورت موازی و مارپیچی در امتداد طول شاخه امتداد یافته‌اند، در حالی که در رده آ۳ آج‌ها به فرم هفت و هشتی یا جناغی نسبت به محور طولی تعبیه شده‌اند.

از منظر متالورژی و خواص مکانیکی، میزان کربن موجود در فولاد آ۳ بالاتر است که این ویژگی موجب افزایش استحکام تسلیم و مقاومت نهایی می‌گردد. البته این افزایش کربن سبب کاهش میزان ازدیاد طول نسبی و در نتیجه شکننده‌تر شدن مقطع در مقایسه با فولاد نرم‌تر آ۲ می‌شود.

جدول مقایسه پارامترهای فنی و استانداردهای مهندسی

بر اساس استاندارد ملی ایران شماره ۳۱۳۲، میلگرد رده آ۲ تحت عنوان آج۳۴۰ و میلگرد رده آ۳ تحت عنوان آج۴۰۰ دسته‌بندی می‌شوند. مهندسان محاسب با توجه به ظرفیت باربری و شکل‌پذیری مورد نیاز در اجزای مختلف سازه بتن آرمه، نوع آرماتور مصرفی را در نقشه‌های اجرایی مشخص می‌کنند.

جدول زیر مقادیر استاندارد تنش، درصد تغییر شکل و کاربردهای سازه‌ای هر دو رده فولادی را به دقت مقایسه کرده است:

منبع داده‌ها: استاندارد ملی ایران به شماره ۳۱۳۲؛ کنترل خواص مکانیکی از طریق آزمون کشش در آزمایشگاه‌های معتبر مقاطع فولادی صورت می‌گیرد.

محل‌های مجاز مصرف در اسکلت بتنی و ضوابط جوشکاری

میلگرد آ۲ به علت شکل‌پذیری مطلوب و انعطاف مناسب، بهترین انتخاب برای بخش‌هایی است که نیاز به خم‌کاری مکرر دارند. از این رو در ساخت خاموت‌های ستون، تنگ‌های تیر، سنجاقی‌ها، دورپیچ‌ها و آرماتورهای عرضی فونداسیون به طور گسترده به کار گرفته می‌شود.

در مقابل، میلگرد آ۳ عملکرد فوق‌العاده‌ای در تحمل لنگرهای خمشی و نیروهای محوری دارد و به همین دلیل گزینه انحصاری برای آرماتورهای طولی تیرها، ستون‌ها و دیوارهای برشی است. طبق ضوابط آیین‌نامه‌ای، عملیات جوشکاری بر روی میلگرد آ۳ مجاز نبوده و برای اتصالات آن باید از روش‌های مکانیکی یا اورلپ استاندارد استفاده کرد.